Bij Book of Ra krijgen we dagelijks verhalen binnen van spelers uit alle hoeken van Nederland. Sommige zijn ronduit hilarisch, andere geven je gewoon kippenvel. Denk aan die ene keer dat iemand met een half oog op de klok nog snel een gokje waagde en er iets gebeurde waar niemand op had gerekend. Of die hardwerkende leraar die dacht dat de computer vastliep, maar in werkelijkheid net een onverwachte meevaller te pakken had. We delen deze anonieme momenten omdat ze laten zien hoe het soms kan lopen, zonder dat we ooit aan de bel trekken over wat er gaat komen. En zoals we in Brabant zeggen: "Het is net een frikandel speciaal - je weet nooit precies wat je krijgt, maar het is altijd een verrassing."
Toen de trein vertraging had en het geluk opeens binnenrolde
Mark uit Arnhem kent het wel: de trein naar Utrecht heeft weer eens vertraging. Hij staart naar het scherm van zijn telefoon, balend van de koude koffie uit de automaat. In een opwelling opent hij een bekend icoontje met een oude Egyptische sfeer. Het is niet de eerste keer dat hij de reis wat opvrolijkt met een sessie book of ra spielen, maar meestal gebeurt er weinig bijzonders. Tot die ochtend in december. De conducteur roept om dat de trein nog tien minuten stil staat, en Mark kijkt naar de rollende symbolen. Opeens verschijren er een paar farao's op een rij die hij normaal alleen in het Rijksmuseum ziet. Zijn hart slaat een keer over. Hij kijkt om zich heen of iemand het ziet, maar de rest van de coupé is verdiept in hun eigen telefoon. Wat er precies gebeurt, weet hij later niet meer na te vertellen, maar hij voelt die stille euforie die je alleen kent als het onverwachte toeslaat. Zijn vrouw appt of hij nog broodjes meeneemt. Hij grinnikt en denkt: "Ja, die gaan we uitgebreid vieren vanavond." Het is geen enorm bedrag, maar voor hem voelt het als een dag waarop de koffie opeens wel lekker smaakt.
De avond dat de regen tegen de ramen sloeg en de muntjes bleven dansen
In een klein dorpje in Friesland, waar de wind altijd een beetje harder waait, woont Anouk. Ze werkt in de thuiszorg en na een lange dag met cliënten is ze bekaf. Buiten klettert de regen tegen de ruiten van haar rijtjeshuis. Ze pakt haar tablet, scrolt wat, en belandt bij het spel dat ze kent van een vriendin die het ooit noemde: book of ra online nl. Ze heeft geen hoge verwachtingen. Het is meer een moment voor zichzelf, een kop thee erbij, misschien wat lekkers. De eerste rondjes zijn rustig. Maar dan, tijdens een drukke regenbui die het raam opvreet, gebeurt er iets. De rollen klikken op een manier die ze niet eerder zag. Alsof het spel haar een knipoog geeft. Anouk moet even scherp kijken of ze het goed ziet, maar nee, daar staan ze: een lange rij die haar doet denken aan die keer dat ze als kind een volle zak drop vond onder de bank. Ze lacht hardop. De kat schrikt en springt van de vensterbank. "Ik ga dit helemaal niet verpesten met teveel nadenken," mompelt ze in het Fries. Die avond kijkt ze met andere ogen naar de regen. Ze besluit het geld op een rekening te zetten voor een lang weekend weg. Gewoon, omdat het kan. Niet overdreven, maar precies genoeg om het gevoel te hebben dat ze er met de pet naar heeft gegooid en raak heeft geslagen.
Hoe een vergeten blik tomatensoep uitgroeide tot een avond om nooit te vergeten
Het begint allemaal op een doordeweekse avond in Limburg. Thomas, monteur van beroep, is net thuis van een dag sleutelen aan auto's. Zijn vriendin is naar de stad, hij heeft de hele avond voor zichzelf. Het enige probleem: de koelkast is leeg op een half uitgedroogd stuk kaas en een blik tomatensoep dat al maanden achter de mosterd staat. Thomas besluit het avontuur niet in de pan, maar online te zoeken. Hij heeft al een tijdje iets met die ene titel die hem doet denken aan een oud filmscript. Hij start een sessie book of ra deluxe, meer uit verveling dan hoop. Soep opwarmen duurt tenslotte maar zeven minuten. Er gebeurt iets vreemds. De rollen vallen stil in een patroon dat hij nog niet eerder zag. De computer maakt een geluidje dat hij associeert met verrassing. Zijn hand beeft een beetje boven de muis. Hij kijkt naar het scherm, dan naar het blik soep op het aanrecht. "Nou moe," zegt hij hardop in het plat Limburgs. De waarde van wat er verschijnt, is precies genoeg om die week boodschappen te doen, plus een extra fles wijn. De soep wordt een feestmaal, maar niet zoals hij had gedacht. Thomas belt zijn vriendin en zegt: "Vergeet de friet, ik trakteer op iets beters." De rest van de avond vertelt hij het verhaal aan wie het horen wil, maar pas later beseft hij dat het niet om het geld ging, maar om dat moment waarop de klik viel.
De stilte van de nacht werd doorbroken door een stille triomf in de huiskamer
In de regio Rotterdam, in een flat met uitzicht over de havenlichten, zit Kevin. Hij werkt als nachtportier en heeft van nature een onregelmatig ritme. Vanavond is hij vrij, maar zijn lichaam is nog niet mee. De klok slaat half drie. Zijn vrienden slapen, de hond ligt te dromen op de bank. Kevin pakt zijn laptop en opent de vertrouwde interface waar hij af en toe naar kijkt als hij toch niet kan slapen. Hij vindt het fijn dat er een oude sfeer hangt, met rollen die hem doen denken aan boekrollen uit een ver verleden. Hij kiest voor een paar rustige rondes book of ra free, gewoon om het ritme te voelen. De stilte van de nacht is bijna tastbaar. Dan beginnen de rollen te schokken alsof ze zelf een verhaal vertellen. Hij herkent het symbool dat iedereen kent: de oude open boekrol. Het valt samen met een paar andere figuren waarvan hij de naam niet eens kent. Kevin houdt zijn adem in. Op de radio speelt zachtjes een oud Nederlands liedje. Het scherm licht op in een gloed die hij alleen kent van zonsopgang boven de Nieuwe Maas. Hij heeft geen idee hoe lang het duurt, maar het voelt als een eeuwigheid. Wanneer hij weer normaal ademhaalt, kijkt hij naar de hond die half wakker wordt. "Ssst," fluistert hij, "dit vertellen we aan niemand." De ochtend erna is het enige bewijs een vreemd goed humeur en een lege kop koffie. Kevin weet dat sommige dingen gewoon niet te plannen zijn, maar dat ze soms komen aanwauwelen als je het minst verwacht. En zoals hij later tegen zijn collega zegt: "Het is net als de metro om half vier - je weet nooit of hij komt, maar als ie komt, is het raak."